Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Φάληρο —Λορέντζος Μαβίλης— Eίχε όλα της τα μάγια η νύχτα· μόνη Eσύ έλειπες. Aργά κινάω να φύγω, Mα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω Aυτοκίνητο να γοργοζυγόνη. M’ ελπίδα σταματάω. Nά το, πλακόνει. Παραμερίζουν οι άλλοι. Άσειστος μπήγω Tη ματιά μου στα μάτια σου. Άλλο λίγο Ακόμα και ο σοφέρ σου με σκοτόνει. Αρχοντοπούλα μ’…

Ταξίδια Φραντσέσκο Μπονέσκι —Μετάφραση: Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου— Να ταξιδεύω είναι για μένα βάσανο: αφήνω πόλεις και χωριά με τύψη προδοσίας. Είναι κάτι χωριουδάκια σπαρμένα, λες, στο λόφο, και κλέβουν τις καρδιές σαν τα κοιτάζεις. Να ταξιδεύω μ’ ένα τρένο μέσ’ στη νύχτα και να μετρώ τα φώτα στους σταθμούς απορημένα, είν’ ανισόρροπο παιχνίδι. Λογχίζει τον…

Ο Χοκουζάι και η γυναίκα του ψαρά —Γιώργης Παυλόπουλος— Στον Θανάση Εξαρχόπουλο                                           Ίσως ο Χοκουζάι στ’ όνειρό του είδε τη Γυναίκα του Ψαρά να ονειρεύεται πως τη ζωγράφιζε γυμνή καθώς την τύλιγε ολοένα και την…

Το Ταμ-Ταμ —Ορέστης Λάσκος— Πότε θα φθάσουμ’ επιτέλους στο Ταμ-Ταμ; Τόσος καιρός που ξεκινήσαμε Και πάντα-πάντα προχωρούμε, Κι ακόμα στο Ταμ-Ταμ να φτάσουμε!.. — Μα γιατί τόσο αργοπορούμε; Μήπως τυχόν κάναμε λάθος στην πορεία μας σαν ξεκινούσαμε, ή μήπως είν’ αλήθεια αυτό που ακούσαμε, πως δεν υπάρχει πουθενά Ταμ-Ταμ; — Όχι, δεν είναι δυνατό, μήτε…

Άλλη πόλη δε θα βρεις —Νικόλαος Κάλας— Οι βάτραχοι διψούν τα κοράκια πεινούν κι η φωνή των γλάρων που ο αγέρας έδιωξε από τη θάλασσα είναι φωνή φόβου — αυτή με συγκινεί. Αλλού η γης πολύ διαφέρει δεν ακούγονται βατράχοι δεν ακούγονται κοράκια το χώμα εφοδιάζεται κει με ασφοδέλους τρέμουν όταν τα χτυπά ο άνεμος.…

Σε λίγα χρόνια —Κούλης Αλέπης— Σε λίγα χρόνια, πέντε ή δέκα το πολύ αν πιο νωρίς δεν μου ‘χει γράψει η Μοίρα θα ‘χει λουφάξει εντός μου το πουλί της ποίησης κι η αγωνία του χρωστήρα. Σημάδι πια από εμέ στο μάταιο Ψυχικό δε θα ‘βρισκες, κι αν έψαχνες, κανένα, γιατί ούτε, φυσικά, σαν πριν…

Θυμάσαι Ρεγκίνα; —Αλέξανδρος Ίσαρης— Τις νύχτες πλάγιαζα νωρίς, Τριστάνε μου Και σε ονειρευόμουν. Οι δρόμοι πλήγωναν Τα βήματά μου και σε σκεφτόμουν. Χιόνιζε στο δωμάτιο, το σώμα έπεφτε Σαν πυρετός. Το ξέρω πως θα ξυπνήσω αν ανοίξω Την πόρτ’ αυτή. Τυλίγομαι με χρώματα Ακούω τα φαντάσματα Βλέπω το βράχο να επιπλέει Στο κεφάλι μου Που…

Απόγευμα στην Αθήνα —Γιάννης Κοντός— Σκουπίζω τις παλιές φωνές από το τηλέφωνο. Μετά κουρδίζω τη συσκευή —ακόμα μπερδεύω το τηλέφωνο με το ρολόι— βγάζω το δέρμα μου και κάνω ένα ζεστό μπάνιο για να ξεχάσω. Λύνω πολιτικά σταυρόλεξα. Πέντε καθέτως. Πέντε υποδορίως. Λέξη με εφτά γράμματα. Α ν α π ν ο ή. Κάποιος μου…

Απολογία εραστή —Μάρκος Μέσκος— Για να μη σε χάσω καλή μου για να μη χάσω αυτόν τον ήλιο τα βουνά και τα ποτάμια, για να μη χάσω αυτά τα μάτια τα τυφλά της μπόρας αυτά τα μάτια του παιδιού που φωσφορίζουνε το μέλλον — για να μη χάσω τη ζωή και το τραγούδι μου προτίμησα…