Ετικέτα: ποίηση
-
Οι έμμετρες πολαρόιντ του Δημήτρη Αθηνάκη
—της Ξένιας Κουναλάκη για την ποιητική συλλογή Φτηνό κρεβάτι του Δημήτρη Αθηνάκη (εκδ. Πόλις, 2018)— Θα είμαι υποκειμενική με τον Δημήτρη, γιατί πρώτον εγώ δεν ξέρω από ποίηση —μου το έχει πει ο Νίκος Γκιώνης των εκδόσεων «Πόλις» αυτό και μ’ αρέσει να τσιτάρω Νίκο Γκιώνη— και δεύτερον γιατί ο Δημήτρης είναι φίλος μου, πάρτνερ ιν…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 3/9
Άνοιξη —Edna St. Vincent Millay— Μετάφραση: Ανδρ. Σ. Ιωάννου Για ποιο σκοπό Απρίλη ξαναγύρισες; Η ομορφιά μονάχη δε μας φτάνει. Δεν μπορείς πια να με γαληνεύεις κοκκινίζοντας Τα φυλλαράκια που πρωτανοίγουν. Ξέρω πια τώρα αυτό που ξέρω. Ο ήλιος κάθεται ζεστός πάνω στο σβέρκο μου την ώρα που κοιτώ Τα πέταλα του κρόκου. Η μυρωδιά…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 27/3
Φάληρο —Λορέντζος Μαβίλης— Eίχε όλα της τα μάγια η νύχτα· μόνη Eσύ έλειπες. Aργά κινάω να φύγω, Mα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω Aυτοκίνητο να γοργοζυγόνη. M’ ελπίδα σταματάω. Nά το, πλακόνει. Παραμερίζουν οι άλλοι. Άσειστος μπήγω Tη ματιά μου στα μάτια σου. Άλλο λίγο Ακόμα και ο σοφέρ σου με σκοτόνει. Αρχοντοπούλα μ’…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 20/3
Επίσκεψη —Τζον Χουαρίστι— Μετάφραση: Νίνα Αγγελίδου Όταν θα έρθει η ώρα, μην κάνεις φασαρία καμιά. Το πολυθόρυβο σπίτι θα ξεχάσει, μόλις φύγεις, τα βήματά σου σαν άσχημο όνειρο που λησμονιέται. Δεν μετράει η αγάπη ούτε αν υπομονετικά της αφοσιώθηκες. Ν’ απομακρυνθείς σιωπηλά με ήπιο τρόπο. Ανάμεσα στους ένοικους, κάποιος ενηλικιώνεται· γι’ αυτόν προστάτεψες το οίκημα,…
-
Κινούμενη άμμος 10.3.2019
—με τον Γιώργο Πήττα— Είναι χρόνια τώρα που ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στον Ουόλτ Ουίτμαν. Μαζί με μουσικές που γράφτηκαν είτε πάνω στα λόγια του είτε εμπνευσμένες από το έργο του. Τον αγαπώ βαθιά και με συγκινεί το σύνολο του έργου του, ο ψυχισμός του, ο παλμός του, η γήινη μεταφυσική του που είναι…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 13/3
Από το βράχο του Μπέργκαμο —Σαλβατόρε Κουαζιμόντο— Μετάφραση: Κούλης Αλέπης Άκουσες την κραυγή του πετεινού στον αέρα, πίσω απ’ τα τείχη, πάνου απ’ τους πύργους τους κρύους, από ένα φως που το αγνοούσες, κραυγήν αιφνίδια ζωής, όμως και βούισμα φωνών μες στα κελιά και κάλεσμα πουλιών, που λες περιπολούν προτού η αυγή ροδίσει. Και δεν…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 27/2
Semper eadem —Κάρολος Μπωντλαίρ— Μετάφραση: Λεωνίδας Πολυδεύκης Πούθε η παράξενη έλεγες θλίψη αυτή σε πιάνει σα θάλασσα που πλημμυρά μαύρο βράχο γυμνό. Όταν η ωραία μας καρδιά το τρύγημά της κάνει είναι ένας πόνος η ζωή κάτου απ’ τον ουρανό… Ω ένας πόνος άχαρος δίχως μυστήριο, αλιά μου! Σαν τη χαρά σου φανερός, κι ας…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 20/2
Ο Χοκουζάι και η γυναίκα του ψαρά —Γιώργης Παυλόπουλος— Στον Θανάση Εξαρχόπουλο Ίσως ο Χοκουζάι στ’ όνειρό του είδε τη Γυναίκα του Ψαρά να ονειρεύεται πως τη ζωγράφιζε γυμνή καθώς την τύλιγε ολοένα και την…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 13/2
Το Ταμ-Ταμ —Ορέστης Λάσκος— Πότε θα φθάσουμ’ επιτέλους στο Ταμ-Ταμ; Τόσος καιρός που ξεκινήσαμε Και πάντα-πάντα προχωρούμε, Κι ακόμα στο Ταμ-Ταμ να φτάσουμε!.. — Μα γιατί τόσο αργοπορούμε; Μήπως τυχόν κάναμε λάθος στην πορεία μας σαν ξεκινούσαμε, ή μήπως είν’ αλήθεια αυτό που ακούσαμε, πως δεν υπάρχει πουθενά Ταμ-Ταμ; — Όχι, δεν είναι δυνατό, μήτε…
-
Ένα ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου
—του Γιώργου Ζεβελάκη— Με τον Θόδωρο Αγγελόπουλου συνταξιδέψαμε τυχαία με το αεροπλάνο το καλοκαίρι του 2010, νομίζω, από το Ηράκλειο στην Αθήνα. Του είπα ότι είχα δει κάποια ποιήματά του στην παλιά Βραδυνή (του 1953 ή του 1954). Όχι μόνο τα θυμόταν αλλά τον ενδιέφεραν. Δεν κατάφερα να τα φωτοτυπήσω και να τα πάω στο γραφείο…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 6/2
Άλλη πόλη δε θα βρεις —Νικόλαος Κάλας— Οι βάτραχοι διψούν τα κοράκια πεινούν κι η φωνή των γλάρων που ο αγέρας έδιωξε από τη θάλασσα είναι φωνή φόβου — αυτή με συγκινεί. Αλλού η γης πολύ διαφέρει δεν ακούγονται βατράχοι δεν ακούγονται κοράκια το χώμα εφοδιάζεται κει με ασφοδέλους τρέμουν όταν τα χτυπά ο άνεμος.…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 30/1
Σε λίγα χρόνια —Κούλης Αλέπης— Σε λίγα χρόνια, πέντε ή δέκα το πολύ αν πιο νωρίς δεν μου ‘χει γράψει η Μοίρα θα ‘χει λουφάξει εντός μου το πουλί της ποίησης κι η αγωνία του χρωστήρα. Σημάδι πια από εμέ στο μάταιο Ψυχικό δε θα ‘βρισκες, κι αν έψαχνες, κανένα, γιατί ούτε, φυσικά, σαν πριν…
dimart 