Κατηγορία: Το βιβλίο της άμμου
-
Το πνεύμα των πραγμάτων
Το βιβλίο της άμμου #23 Στην αρχή ανακάλυψα τον ευρώκοκκο στους Πύργους της Νοτρ-Νταμ των Παρισίων. Οι οποίοι είναι περισσότερον άρρωστοι από οποιοδήποτε άλλο ιστορικό μνημείο, περισσότερον από τις Πυραμίδες, το Μύνστερ του Στρασβούργου ή τους τάφους του νεκροταφείου της Πράγας. Εξωτερικώς κανένα σημάδι: ούτε ρωγμές ούτε τρύπες! Αλλά η πέτρα έχει διαβρωθεί μέχρι μυελού…
-
Μια κοινωνία πρέπει να είναι ευτυχισμένη
Το βιβλίο της άμμου #22 Αρχίζει να συνθέτει ένα αχανές και οραματικό υπόμνημα για την Αυτοκράτειρα την οποία, σ’ αυτήν την ίδια πόλη, θα δει επιτέλους σύντομα. Σκιαγραφεί σ’ αυτό το υπόμνημα το ιδεώδες ορθολογικό κράτος, που υπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών και το οποίο ταιριάζει, περισσότερο από τον καθένα, σ’ έναν πεφωτισμένο δεσπότη, όπως…
-
Η δύναμη της καταστροφής
Το βιβλίο της άμμου #21 Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι το μέτρο των πράξεών του κι ερμηνευτής των νόμων και των κανόνων. Πίστευα πως όταν απελευθερώσω τους ανθρώπους από τους δυο δημιουργούς που είναι πλάσματα της άγνοιας και της φαντασίας, οι άνθρωποι θα καταλάβουν ότι οι ίδιοι είναι θεάνθρωποι… Αντικατέστησαν τον θεό και τον διάβολο…
-
Υπάρχουν πολλοί Ντρέυφους
Το βιβλίο της άμμου #20 — Ο λοχαγός Ντρέυφους; — Ναι, ο Ντρέυφους. Θα ήθελα να ανεβαίνατε: από εκεί επάνω, το αρχιπέλαγος μοιάζει απειροελάχιστο. Ο Νεβέρ τον ρώτησε αν ήταν συγγενής του Ντρέυφους. — Δεν έχω αυτήν την τιμή, βεβαίωσε. — Υπάρχουν πολλοί Ντρέυφους. — Δεν το ήξερα, απάντησε με ενδιαφέρον. Το όνομά μου είναι…
-
Το κλίμα στη Λίμα
Το βιβλίο της άμμου #19 Έτσι είναι η ζωή, είπα. Η Γκρατσιέλα άρχισε τότε να βήχει, γιατί τον παλιό καιρό είχαμε έναν κρυφό κώδικα και το «έτσι είναι η ζωή» ήταν ακριβώς η πιο βλακώδης έκφραση που υπήρχε, μια έκφραση που μ’ αυτή μπορεί κανείς να απαντήσει σε όλα. Η μάνα της την κοίταξε ενοχλημένη…
-
Οι εργάτες της θάλασσας
Το βιβλίο της άμμου #18 Μόλις ένα μήνα νωρίτερα, ή ίσως μια εβδομάδα νωρίτερα, του είχα διαβάσει δυνατά από την αρχή ως το τέλος, και μάλιστα προς απόλυτη ικανοποίησή του —ενώ αυτός βρισκόταν στο κρεβάτι μια και δεν ήταν τόσο καλά εκείνη την εποχή—, το τυπογραφικό δοκίμιο της μετάφρασης του έργου του Βίκτωρος Ουγκώ Οι…
-
Ο καθρέφτης της ζωής
Το βιβλίο της άμμου #17 Ο αρχειοφύλακας κολακεύτηκε κι άρχισε να εξηγεί στον επισκέπτη τις λεπτομέρειες της αγαπημένης του δουλειάς. Άνοιξε τα χοντρά βιβλία όπου σημείωνε τα έπιπλα και τη διάθεσή τους. —Ορίστε! είπε: εδώ είναι όλο το Στάργκοροντ. Όλα τα έπιπλα! Από ποιους και πότε τα πήρανε και σε ποιους και πότε θα δώσανε.…
-
Ψιθυριστά αλλά ξεκάθαρα
Το βιβλίο της άμμου #16 Οι κουρτίνες ήταν ανοιχτές· ο ήλιος έλουζε λαμπερός την τουαλέτα στο υπνοδωμάτιο. Η Έλεν, ως συνήθως, ήταν ακόμα στο κρεβάτι. Οι μέρες ήταν τόσο μεγάλες. Ξαπλωμένη έτσι στην απαλή, χαυνωτική ζεστασιά του ίδιου του κορμιού της κάτω από την κουβέρτα, τις συντόμευε με πολύ ύπνο, με αόριστες χωρίς αρχή και…
-
Μοίρα και ψυχή
Το βιβλίο της άμμου #15 Κάθησα για πολλήν ώρα μπροστά στη ζωγραφιά, ακόμα κι όταν αυτή σβήστηκε. Τότε σιγά σιγά κατάλαβα πως η εικόνα μου δεν ήταν ούτε η Βεατρίκη ούτε ο Ντέμιαν, αλλά απλώς και μόνο ο εαυτός μου. Η εικόνα δεν μου έμοιαζε, δεν έπρεπε να μου μοιάζει —το ένιωθα αυτό—, αλλά έμοιαζε…
-
Μικρή πραγματεία περί αμεριμνησίας
Το βιβλίο της άμμου #14 Ο Λεοτό έζησε άμετρητους ταραχώδεις έρωτες και δεν κατάφερε ποτέ να μείνει για πολύ καιρό με καμία από τις ερωμένες του — όχι μόνο εξαιτίας των κατοικιδίων, αλλά και επειδή αισθανόταν την επιτακτική ανάγκη να ζει κατά την απόλυτη αρέσκειά του και να γράφει ό,τι ώρα ήθελε. Κάπου, όμως, στο…
-
Η εφήμερη λάμψη ενός απογεύματος
Το βιβλίο της άμμου #13 Ο γιατρός Ουρμπίνο είχε εκείνο το απόγευμα δυο βιβλία κοντά του: Ο άνθρωπος, αυτός ο άγνωστος, του Αλεξίς Καρέλ, και Η ιστορία του Σαν Μισέλ, του Άξελ Μούντε. Αυτό το τελευταίο ήταν ακόμα άκοπο και παρακάλεσε τη Δίγκνα Πάρδο, τη μαγείρισσα, να του πάει τον χαρτοκόπτη από ελεφαντόδοντο που είχε ξεχάσει στην…
-
Ένα τυχαίο ράφι σ’ ένα τυχαίο διάδρομο
Το βιβλίο της άμμου #12 Ο θείος μου ο Μίλο ερχόταν κάθε χρόνο την άνοιξη από την Τργκόβιτσα στο Βελιγράδι για δουλειές και έμενε στο σπίτι μας για μια-δυο εβδομάδες. Έφευγε νωρίς το πρωί προτού ακόμα χαράξει και γυρνούσε κατά το σούρουπο. Η μητέρα μου του έβαζε να φάει, έπειτα εκείνος καθόταν στην αγαπημένη του…
dimart 